Αλλά δεν είπα λέξη.

Έχασα τη φωνή μου. 

Σταμάτησα για μια στιγμή να μιλάω και παφ! Πάει.

Τρίτη μέρα μέσα και τρέμω απ' το κρύο. Βγαίνω στο μπαλκόνι να δω ποιοι τσακώνονται και τί ανακαλύπτω; Έξω, έχει 26 βαθμούς και ήλιο. Ο αγαπημένος μου ανοιξιάτικος καιρός στις αρχές του Νοέμρβη.

Μου ήρθε να γκρινιάξω για την κλιματική καταστροφή, αλλά δεν είπα λέξη.

Τα τηλέφωνα χτυπάνε ασταμάτητα. Σιχαίνομαι τα τηλέφωνα, είμαι μιλένιαλ. "Έχω χάσει τη φωνή μου, συγγνώμη, μπορείτε να μου στείλετε μήνυμα;"

Καλά, μήπως είναι καταπληκτική ευκαιρία αυτή η φίμωση; 

Μήπως δεν μου λείπει καθόλου η φωνή μου;

Σιγά, τί να την κάνω και πριν που είχα τι έλεγα; Και κυρίως τι δεν έλεγα.

Διαβάζω  το βιβλίο μου και τρώω ένα δεύτερο κομμάτι κέικ με τον καφέ μου. 

"Το ότι είσαι άρρωστη δεν είναι δικαιολογία για να τρως όλο βλακείες".

Πετάω στα σκουπίδια αυτή τη δυσφορική σκέψη και προχωράω σε κάτι αλμυρό. 

Μου ήρθε να γκρινιάξω που δεν τα έχω βρει ακόμα με το έξω μου, αλλά δεν είπα λέξη.

Έφτασε Δευτέρα. Βάζω τη μαμά μου να ακυρώσει ένα γιατρό που είχα να πάω, γιατί μαντέψτε- δεν έχω φωνή, δε μπορώ να πάρω τηλέφωνο, άρα δεν είμαι ενήλικη και άρα η μαμά μου ακυρώνει το ραντεβού.

Εγώ κάνω γενική σε όλο το σπίτι, ολοκληρώνω όλες τις δουλειές που δε χρειάζονται τη φωνή μου για να γίνουν και μπουμ- ημικρανία. 

Τα σκουπίδια έχουν γεμίσει ως πάνω με δυσφορικές σκέψεις και το "το ότι έχασες τη φωνή σου δεν είναι δικαιολογία για να τεμπελιάσεις" αναγκαστικά με νίκησε. 

Κάθε τόσο βγάζω μικρούς ήχους για να δω αν γύρισε. Ναι; Ε; Α; Μπα.

Μου ήρθε να γκρινιάξω που ακόμα δεν είχα φωνή, αλλά δεν είπα λέξη.

Είναι Τετάρτη και κλαίω σαν εγκαταλελειμμένο κουτάβι στη βροχή. Φωνή μου που πήγες; Γιατί με άφησες κι εσύ; 

Έχω κατεβάσει 20 φορές τα σκουπίδια οπότε πετάω με ικανοποίηση το "το ότι έχασες τη φωνή σου δεν είναι δικαιολογία, για να γίνεις δραματική" και κλείνω με δύναμη το καπάκι.

Συγγνώμη αν δεν είναι αυτό δικαιολογία για να γίνω δραματική τότε ποιο; 

Δέκατη μέρα και κάτι με τρώει. Κάτι με γαργαλάει, κάτι με κάνει να στριφογυρίζω αντί να κοιμάμαι. 

Τα όχι που ήθελα να πω και είπα "ναι εννοείται".

Οι δισεκατομμύρια λέξεις που στριμώχτηκαν πίσω από ένα "καταλαβαίνω".

Τα δάκρυα που πνίγηκαν μέσα στα αστεία μου.

Τα "σ' αγαπώ για πάντα" και τα "μου έλειψες", τα "θα είμαι δίπλα σου" και τα "μη μ' αφήσεις" τα "συγγνώμη" και τα "σου είμαι ευγνώμων" που ήθελα να πω αντί για "δε χανόμαστε".

Μου ήρθε να γκρινιάξω. Γενικά. Αλλά δεν είπα λέξη. 

Η φωνή μου γύρισε μια μέρα μετά από καιρό. 

Δεν ήξερα πια τι να την κάνω.